திரைப்பட இலக்கியச் சங்கமம் – புதிய பாதையில்

உணமையில் நான் இந்த மாதம் எனது திரைப்பட இலக்கியச் சங்கமத்தின் நான்காவது ஆண்டுவிழாவை நடத்தவேண்டும் என்றுதான் திட்டமிட்டிருந்தேன்.

திரைப்படத்தையும் இலக்கியத்தையும் ஒன்றிணைக்க வேண்டும், குறிப்பாக தமிழ் திரையுலகில், என்ற லட்சியத்தின் அடிப்படையில் நான் ஆரம்பித்த அமைப்புதான் இது. கடந்த 2011ல் ஆரம்பித்து தொடர்ந்து மூனறாண்டுகளுக்கு மேல் இதை வெற்றிகரமாக நடத்தி வருகின்றேன்.

வழக்கமான குடும்பச் சிலவுகளுக்கு தேவையான வருமானத்தை விட, என் பாக்கட்டில் என்றெல்லாம் பத்தாயிரம் ரூபாய் இருந்ததோ அன்றெல்லாம் நான் திரைப்பட இலக்கியச் சங்கமத்தை நடத்தியுள்ளேன்.

ஆனால் கடந்த சில மாதங்களாக ஒரு தயக்கம், சந்தேகம். நான் இப்படி கஷ்டப்பட்டு இந்த நிகழ்வை நடத்துவதனால், நான் நினைத்த பலனை அடைய முடிகிரதா? இந்த சங்கமத்தின் லட்சியம் நிறைவேறுகிறதா? அப்படி யோசிக்கையில் திரைப்பத்தையும் இலக்கியத்தையும் இணைக்க வேண்டும் என்ற லடசியத்தை அடைய இதை விட சிறந்த வழிகள் இருக்கின்றனவா? போன்ற கேள்விகள் தொடர்ந்து மனதுக்குள் எழ, அதைப்பற்றி யோசிக்க ஆரம்பித்தேன்.

நான் எல்லோரையும் அழைத்து கூட்டம்போட்டு இப்படி சங்கமம் நடத்துவதால் பயன் இல்லாமல் இல்லை. இந்த சங்கமங்களுக்கு வரும் நண்பர்கள், புதியதாக வரும் கலைஞர்கள். படைப்பாளிகள் மற்றும மாணவர்கள் மனதில் ஒரு மாற்றத்தை ஏற்படுத்த முடிகிறது என்பதில் ஐயமில்லை.

ஆனால், என்னதான் நான் கஷ்டப்பட்டாலும், இந்தந சங்கமங்களுக்கு வருபவர்கள் மிகக்குறைவுதான். அதுவும் வந்தவர்கள்தான் அநேகமாக தொடர்ந்து வருகிறார்கள். அதுவும் இந்த விஷயத்தில் மிகவும் ஆர்வம் கொண்டவர்கள் மட்டும் அல்லது நட்புக்காக வருபவர்கள்.

மேலும் அதிக எண்ணிக்கையிலான கலைஞர்களையும், மாணவர்களையும் இந்தச் சங்கமத்தின் லட்சியம் சென்றடைய, இது வழியாக நான் சொல்ல நினைத்ததை எடுத்துரைக்க, வெவ்வேறு இடங்களுக்குச் சென்று நானே அவர்களைச் சந்தித்து, சொல்வதுதான் இன்னும் பயனுள்ளதாக இருக்கும் என்று புரிந்துகொண்டேன்.

அப்படி நடக்க வேண்டும் என்றால் நானே எல்லா இடங்களிலும், கூட்டம் போட வேண்டும். அது இயலாத காரியம். அதனால் நண்பர்கள், மற்ற அமைப்பினர் ஆகியோரின் உதவியை நாடி, அவர்கள் ஏற்பாடு செய்யும் கூட்டங்களில் இந்த திரைப்பட இலக்கியச் சங்கமத்தின் லட்சியத்தைப்பற்றி பேசுவதுதான் சிறந்தது என முடிவு செய்தேன்.

அப்படி பல இடங்களில் பேசி, முடிந்த வரை படைப்பாளிகளையும், மாணவர்களையும் ஈர்ததபின், இந்த சங்கமத்தின் ஐந்தாவது ஆண்டுவிழாவவை அடுத்த வருடம் விமரிசையாக கொண்டாடலாம் என்று முடிவெடுத்தேன்.

இந்த முடிவுகளை நண்பர்களுக்கு எடுத்துச் சொல்லி, இந்த பயணைத்தை தொடர்வதற்காக, நான்காவது ஆண்டுவிழாவை மிக எளிமையான ஒரு கூட்டமாக நடத்தத் திட்டமிட்டிருந்தேன்.

அந்த நேரத்தில் தான் நான் நினைத்த அதே தேதியில் திரு தம்பிசோழன் அவருடைய ஆக்டர்ஸ் ஸோன் சார்பில் நடக்கும் நான்காவது திரையிடலை நடத்த முடிவுசெய்து, என்னையும் அதில் பேச அழைத்தார்.

உண்மையிலேயே இது என்னைப் பொருத்தவரையில் பழம் நழுவி பாலில் விழுந்த கதைதான். அதனால் இந்த சந்தர்பத்தையே நான் என் திரைப்பட இலக்கியச் சங்கமத்தின் புதிய பயணத்தின் ஆரம்பமாக நினைத்துக்கொண்டேன்.

அந்த ஒரு சந்தோஷத்துடன் தான் நான் அந்த நிகழ்விற்கு சென்றிருந்தேன். ஆனால் அங்கு கூடியிருந்த கூட்டத்தைப் பார்த்ததும் மிகவும் வருத்தமாக இருந்தது. நிகழ்வை நடத்துபவரையும் அதில் பேச அழைத்தவர்களையும் தவிர்த்துப் பார்த்தால், வந்தவர்களின் மொத்த எண்ணிக்கை கைவிரல்களின் எண்ணிக்கையைவிட குறைவுதான்.

திரைப்பட இலக்கியச் சங்கமத்தை நடத்திய அனுபவம் இருப்பதால் இதை ஒரு ஆச்சரியமாக நான் பார்க்கவில்லை. காரணம் நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட நண்பர்கள் வந்த சங்கமத்தையும் நான் பார்த்திருக்கிறேன். இருபதிற்கும் குறைவான நண்பர்கள் மட்டும் வந்த நிகழ்வையும் நான் நடத்தியிருக்கிறேன். அதுவும் பெரிய கல்யாண மண்டபத்தை வாடகைக்கு எடுத்து நிகழ்வை நடத்தும்போதும் கூட.

இருந்தாலும் இப்படி ஒரு நல்ல படம் திரையிடப்படும் போது இவ்வளவுபேர் தான் வருவார்களா என்ற கேள்வி என்னை மேலும் சிந்திக்க வைத்தது.

நேற்றைய நிகழ்வின் அனுபவத்தால் ஒரு முடிவை எடுக்க வேண்டியதாயிற்று. அந்த முடிவையும், நேற்று நடந்த நிகழ்விற்காக எழுதிவைத்த “இலக்கியமும் நடிப்பும் - ஒரு தனியாவர்த்தனம்“ என்ற உரையையும் இதைத் தொடர்ந்து இங்கே பதிவுசெய்கிறேன். 

செவ்வி 6 ல்

நேற்று நடந்த செவ்வியின் ஆறாவது நிகழ்வில் பிரான்சிஸ் இட்டிக்கோர மற்றும் லைம்லைட் ஆகிய இரண்டு மலையாள நாவல்களின் மொழிபெயர்ப்பு பற்றி பேசினார்கள். மிகவும் சந்தோஷம்.

அதைப்பற்றி அந்த மேடையிலேயே என்னுடைய சிறு கருத்து ஒன்றை சொல்ல விரும்பினேன். ஆனால், வழக்கம் போல தயக்கம் என்ற நோய் என்னை பேசவிடாமல் தடுத்தது. இருந்தாலும் அதை செல்லாமல் விடவும் மனம் வரவில்லை. அதனால் என் மனதில் தோன்றியதை இங்கே எழுதிட முடிவு செய்தேன்.

லைம்லைட் நாவலைப்பற்றி யுவகிருஷ்ணா பேசும்போது மலையாள சினிமா உலகத்தின் தற்பொழுதைய நிலைமை, தமிழ் அல்லது மற்ற திரை உலகங்களைப்போலத்தான் இருக்கிறது, சொல்லும்படியான மாறுபாடுகள் ஒன்றும் இருப்பதாக தோன்றவில்லை என்று கூறினார்.

இட்டிக்கோரா நாவரைப்பற்றி அபிலாஷ் பேசும்போது மலையாள இலக்கிய உலகத்தில் பின்நவீனத்துவம் கால்பதிக்கவில்லை என்றும், அதனால் சாருவின் தாக்கத்தால் இந்த நாவல் எழுதப்பட்டிருக்கிறது என்றும், இது ஆரம்பம் என்பதால்தான் அங்கு இந்த நாவல் பெருவெற்றி பெற்றிருக்கிறது என்றும் சொன்னார்.

வினாயக முருகனும் அதை வழிமொழிவது போலவே பேசினார்.

சந்திரா மட்டும் அதற்கு சற்று மாறாக பேசினார். அவர் இந்த நவீனம், பின் நவீனம் போன்றவற்றை விட்டுவிட்டு நாவலின் உள்ளடக்கத்தை (இதுதான் விரிவாகன உரையா அல்லது சுருக்கமானதா என்று எனக்கு புரியவில்லை) பேசினார். பாலியல் வன்மம் என்பது ஆண்களுக்கு மட்டுமே சொந்தமான ஒரு கலையல்ல என்பதையும் எடுத்துரைத்தார்!

கேரளத்தில் பிறந்து வளர்ந்து, இங்கு வந்து வாழும் எனக்கு இவற்றையெல்லாம் கேட்டதில் மிக்க மகிழ்ச்சி. காரணம், மலையாளத்தில் கூட இந்த நாவல்களைப்பற்றி இந்த அளவுக்கு விவாதித்து நிகழ்வுகள் நடந்ததாக தெரியவில்லை. அதற்காக விஜய் மகேந்திரனுக்கும், வினாயக முருகனுக்கும் பாராட்டுக்கள்.

நான் சொல்ல வரும் விஷயம் இந்த இரண்டு நாவல்களுக்கும் பொதுவான ஒரு கருத்தை மட்டும்தான்.

மிகவும் கல்வியறிவு பெற்ற மாநிலம், பொருளாதாரத்திலும், இலக்கியத்திலும், அதுபோல எல்லா விஷயங்களிலும் மிகவும் வளர்ந்த மாநிலம், இப்படி கேரளத்தை பல அடிப்படைகளிலும் புகழலாம். அதில் உண்மையும் இருக்கிறது. (அதே நேரத்தில் கேரளம் பைத்தயக்காரர்களின் கூடாரம் என்று விவேகானந்தர் சொன்னதையும் மறக்கக்கூடாது!)

சமூகம் என்பது தனிமனிதர்களின் கூட்டம் தானே. அதனால் தனிமனிதர்களைப்போலவே சமூகத்தின் பொதுபுத்தியிலும் சில குணாதிசயங்கள் இருக்கத்தானே செய்யும். பொதுவாகவே எந்த ஒரு மனிதனும் முற்றிலும் நல்லவனும் அல்ல, முற்றிலும் கெட்டவனும் அல்ல. எல்லோருடைய புத்தியிலும் அன்பு, அறிவு, விவேகம், கட்டுப்பாடு போன்ற நல்ல குணங்களுடன் வக்கிரம், காமம் போன்ற கெட்டகுணங்களும் இருக்கத்தான் செய்கின்றன. அவற்றின் விகிதாச்சாரம்தான் வேறுபடும். ஒவ்வொருவரும் மற்றவற்றை கட்டுப்படுத்தி ஒரு சில குணங்களை மட்டும் வெளிக்காட்டுவதனால் தான்  அவன் நல்லவன், வல்லவன் என்றெல்லாம் அழைக்கப்படுகின்றனர்.

இது சமூகத்திற்கும் பொருந்தும். ஒரு தனி மனிதன், தனியாக இருக்கும் போது, யாரும் அவனை கண்டுகொள்ளாமல் இருக்கும் போது, அப்படி யாரும் தன்னை பார்க்கும் வாய்ப்பே இல்லை என்று அவனுக்கு நன்றாக தெரியும் நேரங்களில் அவனிடம் ஒரு கம்ப்யூட்டர் (இணையதள இணைப்புடன்) இருந்தால் அவன் இணையத்தில் எதை தேடிப்பார்ப்பான் என்று யோசித்துப்பாருங்கள்!   

காமம், வக்கிரம் போன்றவையெல்லாம் தானாக வெளிப்படும். சிலவருடங்களுக்கு முன்னால்வரை பரங்கிமலை தியேட்டரில் ஷக்கீலா, ரேஷ்மா படங்களுக்கு கூட்டம் அலைமோதுவதற்கும், அதற்கு முந்தைய காலங்களில்  ஜெயபாரதி, சீமா படங்களுக்கு கூட்டம் அலைமோதியதற்கும், அதற்கு இணையாகவே அன்று முதல் இன்று வரை ஆங்கில மொழி தெரியாத கிராமங்களில் கூட ஆங்கிலப்படங்கள் (பயர் போன்ற இந்தியப் படங்களும்தான்) திரையிட்டு வெற்றிபெற்றதற்கும் காரணம் இதுதான்.

கேரளத்திலும் இதற்கு மாற்றம் ஒன்றும் இல்லை. அவர்களும் இந்தியர்கள் தானே!

இந்தியத் திரை உலகிலும் உலகத் திரையரங்கிலும் மலையாள சினிமா கொடிகட்டிப் பறக்க ஆரம்பித்த காலகட்டத்தில், செம்மீன், சுயம்வரம், கொடியேற்றம் போன்ற படங்கள் வெளிவந்த காலத்தில்தான் இதா இவிடே வரே, ரதிநிர்வேதம், அவளுடெ ராவுகள் போன்ற படங்களும் அதற்கு இணையாகவே சத்திரத்தில் ஒரு ராத்திரி போன்ற படங்களும் வெளிவந்து வெற்றிபெற்றன.

அதே போல மம்முட்டி, மோகன்லால், சத்யன் அந்திக்காடு, சித்திக் லால் போன்றவர்கள் உச்சத்தில் இருந்த காலகட்டத்தில்தான் ஷக்கீலா, ரேஷமா ஆகியோரது படங்களும் அவர்களுக்கு சவாலாக இருந்து வந்தன.

இது காலம் காலமாக தொடர்ந்து வருவதுதான். ஆனால் அதை அடிப்படையாக எடுத்துக்கொண்டு மலையாள சினிமா ரசிகர்கள் ஒட்டுமொத்தமாக ஜெயபாரதி ரசிகர்களாக இருந்தார்கள் என்றோ, ஷக்கீலா ரசிகர்களாக இருக்கிறார்கள் என்றோ சொல்வது சரியல்ல.

அதே நிலைதான் இலக்கியத்திலும். மலையாளத்தில் சாருவின் கதைகள் போன்ற பல கதைகள் வருடங்களுக்கு முன்பே வெளிவந்திருக்கின்றன. (நானும் கூட சிறுவயதிலேயே படித்திருக்கிறேன்). அந்த வயதின் ஆர்வத்தில் படித்திருந்தாலும், அதை படிப்பதை யாராவது பார்த்தால் நம்மை தரக்குறைவாக பார்ப்பார்களோ என்ற எண்ணத்தில் காலப்போக்கில் எல்லோரும் அவற்றை படிப்பதை விட்டுவிட்டனர். வயது முதிர்ச்சியும், அறிவு முதிர்ச்சியும் கூட அதற்கு ஒரு காரணமாக இருக்கலாம்.

அதனால்தான் அதுபோன்ற புத்தகங்கள் பிரபலமடையாமல் போயின. (அபிலாஷ் சொன்னது போல மலையாளிகள் பாரம்பரியத்தை மிகவும் விரும்புகின்றனர் என்பதும் இதற்கான ஒரு முக்கிய காரணம்தான்.)

இருந்தாலும் அவ்வப்போது, இதுபோன்ற படங்களும் புத்தகங்களும் ஒரளவு கட்டமைப்புடனும், தரத்துடனும் வெளிவருவதும் வெற்றி பெறுவதும் இயற்கைதான். அப்படி வெற்றி பெற்ற புத்தகங்கள்தான் இந்த இரண்டு புத்தகங்களும்.

அதனால் இந்த இரண்டு புத்தகங்களை வைத்துக்கொண்டு தற்போதைய மலையாள சினிமா மற்றும் இலக்கியச் சூழலை மதிப்பிடுவது சரியாகாது என்பதுதான் என்னுடைய எண்ணம்.

பி.கு. – உலகில் வெற்றி பெற்றவர்களை விட வெற்றிபெறாதவர்கள்தான் “வெற்றிபெறுவது எப்படி“ என்று புத்தகங்கள் எழுதியிருக்கிறார்கள். அதுபோல சினிமாவைப்பற்றியும் உண்மையில் கடை நிலையிலிருந்து வளர்ந்து வந்த யாரும் எழுதியதாக தெரியவில்லை.

சோகன்லாலும் திரைத்துறைக்கு மேல் மாடிவழியாக நுழைந்து தன்னால் இயன்ற வெற்றியை பார்த்தவர் தான். அவர் இயக்குநர் என்பதனாலேயே சினிமாவைப்பற்றி முழுமையாக சொன்னார் என்று எடுத்துக்கொள்ளக் கூடாது.

அவர் பிரபல எழுத்தாள் மாதவிக்குட்டியின் (கமலா சுரய்யா அல்லது கமலாதாஸ்) மகன். அவர் திரைத்துறைக்கு எப்படி வந்திருப்பார், ஒரு எழுத்தாளரின் மகனுக்கு ஆரம்பத்தில், அதுவும் மலையாளத்தில்,  எப்படிப்பட்ட வரவேற்பு கிடைத்திருக்கும் என்பதை நாம் யூகிக்க முடியும். தாயைப்போலவே அவருக்கும் எழுத்தாற்றல் இருக்கிறது. அதனால் இப்படி ஒரு புனைவை எழுதியிருக்கிறார். அவ்வளவுதான். அதில் சில சிறு உண்மைகள் இருந்தாலும், அதை புனைவாக மட்டுமே எடுத்துக்கொள்வதுதான் மிகவும் சிறந்தது.     

பஷீர் – நினைவுகளில்

பஷீரின் படைப்புகளைப் பற்றி சொல்வதென்றால் எவ்வளவு வேண்டுமென்றாலும் சொல்லலாம். இருந்தாலும் தற்பொழுது நான் அவருடைய படைப்புகளுக்கு வெளியே இருக்கும் பஷீரைப்பற்றித் தான் சில குறிப்புகளை சொல்ல விரும்புகிறேன்.

உண்மையைச் சொன்னால் தன்னுடைய படைப்புகளில் காணும் பஷீரையும் நிஜவாழ்க்கையில் இருந்த பஷீரையும் பிரித்துப் பார்ப்பது மிகவும் கடினமான ஒன்றுதான். அவருடைய எழுத்துக்களில் உள்ள நகைச்சுவையும் மனிதாபிமானமும் மற்ற குணங்கள் அனைத்தும் அவருடைய சொந்த குணநலங்கள்தான் என்பதில் யாருக்கும் எந்த ஐயமும் வராது.

இப்படி தன்னுடைய வாழ்வையும், வாழ்வில் நடந்த சம்பவங்களையும், பார்த்த மனிதர்களையும், அவர்களின் எண்ணங்களையும் இந்த அளவுக்கு யதார்த்தமாக, தனக்கே உரித்தான மொழியில், கள்ளம் கபடமில்லாத, நாடகத்தனமோ இலக்கியத்தனமோ கலந்திடாத, இயல்பான மொழியில் படைத்துக் காட்டிய இன்னொரு கலைஞன் உலகில் இருந்திருக்கிறானா அல்லது இருக்கிறானா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை!

பஷீரின் வாழ்வில் நடந்த ஒவ்வொரு நிகழ்வுகளும், அவர் பேசிய ஒவ்வொரு வார்த்தைகளும் அவருடைய படைப்புகளில் காண்பது போலவே இருப்பதுதான் மிகச்சிறப்பு. பேரிலக்கியங்கள் படைத்த எழுத்தாளர்களிடம் பேசினாலும், பிச்சைக்காரர்களிடம் பேசினாலும், குழந்தைகளிடம் பேசினாலும் அதே மொழிநடைதான்.

அதற்கான சில உதாரணங்களைப் பாருங்கள்.

‘பாத்தும்மாவின் ஆட்டி’ற்கு முன்னுரை எழுதும்போது அவர் இப்படித்தான் ஆரம்பிக்கிறார்.

”பாத்தும்மாவின் ஆடு, என்ற உண்மையான கதையை எழுதிய நபர் அஞ்ஞானியான, திருமணம் ஆகாத ஒருவன் தான். (திருமணம் ஆகாதவர்களில் ஞானிகள் இல்லை.) இந்த முன்னுரை எழுதுபவர் ஞானியான ஒரு கணவன் தான். (மனைவியர் வாழ்க!). வேறு விசேஷங்கள் ஒன்றும் இல்லை…”

1959-ல் இந்த புத்தகம் வெளிவரும்போது எழுதிய முன்னுரையின் ஆரம்பம்தான் இது.

அந்த முன்னுரையில் இன்னொரு இடத்தில் வரும் சில வரிகளைப் பாருங்கள்.

”ஆயிரத்தி தொள்ளாயிரத்து ஐம்பத்திநாலு ஏப்ரல் இருபத்தியேழாம் தேதி எழுதி முடித்தது தான் இந்த ‘பாத்தும்மாவின் ஆடு’ என்ற இந்தக் கதை. இதை ஒரு முறை நகலெடுத்து இன்னும் அழகாக, ஒரு முன்னுரையுடன் வெளியிட வேண்டும் என்று நினைத்தேன். நாளை, நாளை என்று நாட்கள் கடந்து சென்றது.

ஐந்து வருடங்கள்!

இது வரையிலும் இந்தக் கதை நகலெடுக்கவில்லை. இதற்கு முன்பு வெளியிட்ட எல்லா புத்தகங்களும் ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட முறை திருத்தவும் நகலெடுக்கவும் அழகுபடுத்தவும் செய்தவைதான்…”

இதை படிக்கும்போது அவருடைய அயராத உழைப்பையும் சிரத்தையையும் நினைத்துப்பார்க்காமல் இருக்க முடியவில்லை. அவருக்கு உதவியாளர் என்று யாரும் இருந்ததில்லை. எழுதுவதில் உதவி செய்ய மற்றவர்கள் தயாராக இருந்தாலும் அப்படி உதவியாளர்களைக் கொண்டு எழுத வைப்பது அவருக்கு பிடிக்கவே பிடிக்காது. அவரேதான் எழுதுவார். திருத்துவார். பலமுறை திருத்தி நகலெடுத்து, மீண்டும் திருத்தி அவர் மனதில் திருப்தி ஏற்பட்டபின்புதான் வெளியிடுவதற்காக கொடுப்பார்.

(இந்தக்கால எழுத்தாளர்கள் பற்றி தெரிந்தால்தான் அவருடைய அந்த கடின உழைப்பின் மகத்துவம் புரியும்). அப்படி ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் சிற்பம் போல் செதுக்கியதனால் தான் அவருடைய படைப்புகள் என்றும் சாகா வரம் பெற்று நிற்கின்றன.

பஷீரின் வாழ்வில் இரு முறை பைத்தியம் பிடித்து சிகிச்சை பெற வேண்டிய சூழ்நிலை உருவாகியுள்ளது. அந்த வேளையிலும் அவருடைய செயல்பாடுகளிலோ, படைப்புத்திறனிலோ எந்த ஒரு மாற்றமும் இருந்ததில்லை. அவர் பைத்தியக்கார ஆஸ்பத்திரியில் இருந்தபோது, அந்நேரம் அந்த ஆஸ்பத்திரியில் இருந்த மற்ற நோயாளிகளிடம் மிகவும் நட்புடன்தான் பழகி வந்தார். அவர்களிடமும் அவருடைய பேச்சு ஒரேபோல் தான் இருந்தது.

அதைப்பற்றியும் அவர் முன்னுரையில் குறிப்பிடுகிறார்.

”…. இப்படிப்பட்ட கடுமையான சிகிச்சையின் மத்தியில் தான் நான் இந்த பாத்தும்மாவின் ஆடு என்ற இந்த நகைச்சுவை கதையை எழுதுகிறேன். ஒரு மணிநேரம் எழுதி சோர்ந்து போகும்போது, நான் பைத்தியக்காரர்களின் அருகில் செல்வேன். சில இன்டர்வ்யூக்கள் எல்லாம் எடுப்பதை வழக்கமாக கொண்டிருந்தேன்…”

சில பைத்தியக்காரர்களைப்பற்றி அவர் குறிப்பிடுகிறார். அதில் ஒன்று..

” இவர் சுத்த மௌனி. ஜாதியில் கிறுஸ்துவர். கத்தோலிக்கன் என்று நினைக்கிறேன். வெகு நாட்கள் முயற்சி செய்தபின்தான் அவர் என்னிடம் பேசினார். வழக்கமாக நாலுமணிக்கு பிறகான சிகிச்சையெல்லாம் முடிந்தபின் கிழக்குப் பக்கத்தில் இருக்கும் ஒரு வராந்தாவிற்குச் சென்று மேற்கு நோக்கி அமர்ந்து இரண்டு சிரி சிரிப்பார்! பிறகு ஒரு பீடியை பற்றவைத்து புகை விட்டபடி இந்தப்பக்கம் வருவார். நாங்கள் நண்பர்கள் ஆனதும் அவருடைய வாழ்க்கை ரகசியத்தை அவர் என்னிடம் சொன்னார். நான் கேட்டேன், என்ன வேலையில இருந்தீங்க.

அவர் சொன்னார், ‘பட்டாளத்தான். ஐந்து வருடங்களுக்கு முன்னால் சிரியாவில் இருக்கையில் செத்து மண்ணோடு மண்ணாகிவிட்டேன்.’

நான் கேட்டேன், ‘பிறகு?’

அவர் சொன்னார், ‘இப்போ கடவுள் பூமிக்கு என்னை அனுப்பியிருக்கிறார்.’

எந்த பிரத்யேக வேலைக்காக என்று நான் கேட்கவில்லை.

இன்னொரு குண்டு பைத்தியக்காரனுக்கு வாழ்வில் ஒரே ஒரு லட்சியம் தான் இருக்கிறது, ஒரு யானையை சாப்பிட வேண்டும்!

நான் சொன்னேன், ‘எங்குப்பாப்பாவுக்கு ஒரு யானை இருந்துச்சு!’

அவன் கேட்டான், ‘அப்புறம் அதை சாப்பிட்டீங்களா?’

நான் சென்னேன், ‘சாப்பிடல, வெளியில எல்லாம் சுத்திக்கிட்டிருக்கான்.’

அவன் கேட்டான், ‘புடிக்க முடியுமா?’

நான் சொன்னேன், ‘தெரியாது.’

….

இப்படி பல நகைச்சுவைகளும் எழுதுவதற்கு இருக்கு. ‘பஷீருக்கு பைத்தியம் பிடிச்சிருக்கு, எங்களுக்கு ஏன் வரலை?’ என்று சில இலக்கியவாதிகள் புலம்புவதைக் கேட்டேன். வருத்தப்பட்டு ஒரு பலனுமில்லை. யோக்கியர்களுக்கு தான் அதெல்லாம் வரும்!...”

இப்படி எழுத பஷீரைத்தவிர யாரால் முடியும். இதே ‘பாத்தும்மாவின் ஆடு’ மறு பதிப்பிற்காக 1981ல் எழுதிய முன்னுரையில் வேறொரு விஷயத்தை குறிப்பிடுகிறார்.

அந்த நேரத்தில் அவர் குடும்பத்துடன் பேப்பூரில் வசிக்க ஆரம்பித்திருந்தார். அந்த புதிய இடத்து வாழ்க்கையைப்பற்றி அவர் குறிப்பிடுகிறார்.

”… நாங்கள் இங்கே ஓரளவு நன்றாகத்தான் இருக்கிறோம். நல்லபாம்புகள், சாரைகள், கருந்தேள்கள்- இவை தினமும் வருபவர்களல்ல. நரிகள் தினமும் வருவார்கள். நண்பர்கள் தான். மாலை நேரத்தில் பத்தறுபது நரிகள் கேட்டுக்கு முன்னால் வந்து நின்று என்னை நோக்கி எனக்கு ஏதோ உதவி செய்வது போல பெரும் சத்தத்துடன் ‘கூ.. கூ..’வென கூவ ஆரம்பிப்பார்கள். நான் உறக்க திட்டுவேன்.

‘..ப்பசங்களா, போதும். வெட்கமில்லையா உங்களுக்கு இப்படி உரக்க கூச்சல் போடறதுக்கு.’

அப்போது நரிகள் வெட்கப்பட்டு பேசாமல் ஓடிப்போய்விடுவார்கள். நரிகள் இந்த வீட்டில் இருக்கும் கோழிகளை சில நடு இரவுகளில் கடித்து துக்கிக்கொண்டு போய் சாப்பிடும். நான் கவலைப்படமாட்டேன். கோழிகள் என்னுடைய மனைவியின் சொந்தம் தான். முட்டைகள் எனளக்கு அப்படி வழக்கமாக ஒன்றும் கிடைப்பதில்லை”

இப்படி முன்னுரை எழுதும் பஷீரின் நகைச்சுவை உணர்வைப்பற்றி, அதை அனுபவித்து தெரிநதுகொண்ட பிரபல கவிஞர் ஓ.என்.வி. குறுப்பு வியந்து வியந்து சொல்கிறார்.

ஒரு முறை எர்ணாகுளத்தில் பஷீர் நடத்தி வந்த புத்தகக் கடையின் முன்பாக ஓ.என்.வி.குறுப்பும் தோழர் கே.தாமோதரனும் நடந்து வந்து கொண்டிருந்தனர். ஏதோ அத்தியாவசிய விஷயம் சொல்ல இருக்கிறது என்பது போல கடையிலிருந்த பஷீர் சாலையில் இறங்கி நின்று கைதட்டி அழைத்தார். இவர்கள் கடைக்குள் சென்றனர். அவசரத்தில் தான் கேள்வி எழுந்தது. ”பிக்காசோவின் அட்ரஸ் வேணும், உடனே வேணும்.” தோழர் தாமோதரன் தனக்குத்தானே சொல்வதுபோல மேலே பார்த்து பிக்காசோ இப்போது எங்கே இருப்பார் என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்தார். குறுப்பு கேட்டார், ”அவ்வளவு அத்தியாவசியம் என்னவோ?”

பஷீர்- ”இங்கே நான் ஒரு புதிய ஷெல்ப் செஞ்சிருக்கேன்” ஒரு பெரிய ஷெல்பை சுட்டிக்காட்டி சொன்னார், ”அதை பெயின்ட் பண்ணணும்.”

என்றுமே சிரிக்காத தாமோதரன் கூட இதைக் கேட்டு விழுந்து விழுந்து சிரித்தாராம். சிரிக்காமல் என்னதான் செய்வது!

பஷீரின் முகத்தில் மிகுந்த கவுரவம் தோன்ற ஆரம்பித்தால் உடனே ஒரு வெடிச்சிரிப்பு தரும் எதையோ சொல்லப்போகிறார் என்று தெரிந்து கொள்ளலாம்.

அந்த சமயத்தில் தான் ஒ.என்.வி.குறுப்பின் திருமணம் நடந்தது. புத்தகங்களை நேசிக்கும் குறிப்பிற்கு பஷீர் ஒரு புத்தகத்தைத் தான் பரிசாக வழங்கினார். அதில் அவர் எழுதி கையெழுத்திட்டது இப்படித்தான்.

”குறுப்பின் மனைவிக்கு,- ஆரம்ப கட்ட சிரிப்பும் சந்தோஷமும் கொஞ்சலும் எல்லாம் முடிந்து ஓ.என்.வி. அடிக்கவும் உபத்ரவம் பண்ணவும் ஆரம்பிக்கும்போது வாசித்து சிரிக்க..”

சில நகைச்சுவை கட்டுரைகளின் தொகுப்புதான் அந்த புத்தகம். ஆனால் அந்த தொகுப்பில் இருந்த எந்த நகைச்சுவையையும் விட பெரிய நகைச்சுவைதான் இந்த குறிப்பில் இருந்தது.

ஒரு முறை மதிலுகள் கதையை படமாக்குவதற்கான அனுமதியை வாங்க அடூர் கோபாலகிருஷ்ணன் தன் நண்பர் டாக்டர் பஷீருடன் நம் பஷீரை சந்திக்க சென்றிருக்கிறார்.

அவர்களிடம் பஷீர் கேட்ட முதல் கேள்வி இதுதான். ”நாரயணியின் பாத்திரத்தில் யார் நடிக்கிறார்”

கேள்வி சட்டென வந்ததால் அடூர் சற்று பதட்டப்பட்டார்.

”அந்த ரோளில் யாரும் நடிப்பதில்லை. கதையில் இருப்பது போலவே சப்தம் மட்டும் தான் இருக்கும்.” அடூர் விளக்கினார்.

”அப்படியென்றால் படம் நன்றாக வரும்” சிறு புன்னகையுடன் பஷீர் தன் கருத்தை அப்போதே சொன்னார்.

காரணம் அந்த கதையை படமாக்க பலரும் பஷீரை அனுகியிருந்தார்கள். அவர்கள் அனைவரும் நாரயணியின் பாத்திரத்தில் பல நடிகைகளையும் நடிக்க வைக்க திட்டமிட்டிருந்தனர். அதனாலேயே பஷீர் அவர்களுக்கு அனுமதி கொடுக்கவில்லை.

அப்படியாக அடூர் கோபாலகிருஷ்ணனுக்கு மதிலுகள் படமாக்க அனுமதி கிடைத்தது. பிறகு அடூர் அந்த படத்தை எடுத்து முடித்தபின், முதல் காட்சியை பஷீர் தான் பார்க்க வேண்டும் என்று விரும்பினார். அதற்காகவே எம்.டி.யின் உதவியுடன் முதல் காட்சிக்கு அவரை வரவழைத்தார்கள்.

காட்சி முடிந்த பின் திரையரங்கில் விளக்குகள் எரிந்தது. எல்லோரும் எழுந்தனர். பஷீர் மட்டும் அப்படியே அமர்ந்திருந்தார். படத்தைப் பார்த்து பஷீர் என்ன சொல்வாரோ என்று அனைவரும். குறிப்பாக அடூர் பதட்டத்துடன் இருந்தார். அடூர் அவர் பக்கத்தில் சென்றார். பஷீர் மிகவும் உணர்ச்சிவசப்பட்டு காணப்பட்டார். கண்கள் நிறைந்திருந்தது. சில நிமிட மௌனத்திற்கு பிறகு மெதுவாகச் சொன்னார். ”நாட் ஏ டல் மோமன்ட்.”

அடூர் மனதில் நினைத்தார். ”தப்பித்தேன்.”

ஆனால் அதைப்பற்றிய பஷீரின் முழு மதிப்பீட்டையும் மனிதாபிமானத்தையும் எடுத்துக்காட்டும் ஒரு நிகழ்வு பின்னாளில் நடந்தது.

சில தயாரிப்பாளர்கள் பஷீரின் அனைத்து படைப்புகளையும் படமாகவோ, தொலைக்காட்சி தொடராகவோ எடுப்பதற்கான அனுமதியை பெற பஷீரை அனுகியிருக்கிறார்கள். எல்லாம் பேசி முடிக்க ஆரம்பிக்கும்போது பஷீர் சொல்லியிருக்கிறார், ”கொஞ்சம் நில்லுங்க, ‘பாத்தும்மாவின் ஆடு’ விஷயத்திலயும் ‘எங்குப்பாவிற்கு ஒரு யானையிருந்துச்சு’  விஷயத்திலயும் நான் ஒருத்தர் கிட்ட கேட்க வேண்டியிருக்கு.”

”அதற்கு அவர் ரைட்ஸ் கேட்டிருக்காரா?”

”இல்லை, இருந்தாலும் கோபாலகிருஷ்ணன் கிட்ட கேக்கணும். என்ன சொல்றீங்க”

இதுதான் பஷீர்.

அவரைப்பற்றி சொல்வதானால் அதுவே ஒரு புத்தகமாக எழுதும் அளவுக்கு இருக்கிறது. இருந்தாலும் நேரம் கருதி இத்துடன் முடிக்கிறேன்.

நன்றி.

வணக்கம்.       

பஷீர் நினைவுநாள்

வைக்கம் முகம்மது பஷீரின் வாழ்க்கை வரலாற்றை தமிழில் மொழி பெயர்த்தது தான் என் வாழ்வில் ஒரு புதிய அத்தியாயத்தை ஆரம்பிக்கவும், என் வாழ்க்கைப் பாதையை வேறு பாதையில் திருப்பவும் காரணமாக அமைந்தது.

திரைத்துறையில் இயக்குநராக வேண்டும் என்று பல வருடங்களாக போராடி வரும் நிலையில், அதற்காக மற்ற அனைத்து வேலைகளையும் தவிர்த்து வந்தாலும், கடந்த சில வருடங்களில் நடந்த பல நிகழ்வுகள் என்னை மீண்டும் இலக்கியப்பாதையில் இழுத்துச் சென்றது என்று சொன்னால் அது மிகையாகாது.

சிறு வயதிலேயே நான் திருக்குறளுக்கு என்னுடைய பாணியில் ஒரு உரை எழுதி வைத்திருந்ததை பார்த்த என் நண்பர் ஒருவர் ஊக்குவிக்க, அந்த உரையை அவசர அவசரமாக புத்தகமாக்கி வெளியிட்டேன். அது தான் இலக்கியவட்டத்தில் மீண்டும் என்னை இணைப்பதற்கான முதல் காரணமாக இருந்தது.

அந்த உரையை மேலும் திருத்தி, ஆங்கிலத்திலும் மொழிபெயர்த்து “திருக்குறள் எளியகுறள்” என்ற பெயரில் மறு பதிப்பு செய்வதற்கான வேலைகள் நடந்து கொண்டிருக்கிறது.

என்னுடைய எளியகுறளை பார்த்த சில நண்பர்கள், என்னை புத்தகங்களை மொழிபெயர்க்க அறிவுறித்தனர். அதன் அடிப்படையில் தற்பொழுது நான் சில புத்தகங்களை மொழி பெயர்த்துள்ளேன். அவற்றில் இரண்டு புத்தகங்கள் கடந்த வருடம் வெளியாயின. (காரல் மார்க்சின் கவிதைகள், கலீல் ஜிப்ரானின் ஏதன் தோட்டம்).

இதற்கிடையில், திரைப்படத் துறையையும் இலக்கியத் துறையையும் இணைக்கும் ஒரு முயற்சியாக நான் “திரைப்பட இலக்கியச் சங்கமம்“ என்ற நிகழ்வை தொடர்ந்து நடத்த ஆரம்பித்தேன், அது இந்த விஷயத்தில் மேலும் எனக்கு  ஊக்குவிப்பை அளித்தது.

இந்த நேரத்தில் நண்பர் வேடியப்பன் நான் முதன் முதலில் மொழி பெயர்த்த பஷீரின் வாழ்க்கை வரலாற்றையும் மற்றும் சில புத்தகங்களை வெளியிட முன்வந்து, அதன் வேலைகளும் நடந்து வருகிறது. அந்த மொழி பெயர்ப்புதான் அவர் என்னை இந்த நிகழ்வில் பேசுவதற்கு அழைக்கவும் காரணம் ஆயிருக்கிறது.

ஒரு வேளை வருங்காலத்தில் ஒரு இலக்கிய பேச்சாளராக மாறினால், அதற்கு இதுதான் விதை. அதற்கான தைரியத்தைத் தந்த பஷீருக்கும் வாய்ப்பைத் தந்த வேடியப்பனுக்கும் நன்றி.

நேற்றைய நிகழ்வில் என்னுடைய பேச்சில் தெரிந்த சொதப்பல்கள் யு.கே.ஜி. பையனின் தடுமாற்றம் தான். எல்.கே.ஜி.யில் சக்திஜோதியின் கவிதையைப் பற்றி ஒரு முறை யாவரும் டாட்காமின் நிகழ்வில் பேச முற்பட்டிருக்கிறேன். ஆனால் வேறு சில குடும்ப பிரச்சினைகளால் முழுவதுமாக பேச முடியவில்லை. அதனால் பரீட்சை எழுதாமலே, உண்மையை சொன்னால் சும்மா தேர்வு அறைக்கு சென்று வந்ததாலேயே நான் வெற்றி பெற்றதாக வேல்கண்ணன் போன்றவர்கள் அறிவித்து விட்டார்கள். கடந்த வாரம் விஜய் மகேந்திரனிடம் பேசிக்கொண்டிருக்கும் போது கூட அந்த “எல்.கே.ஜி. சர்ட்டிபிக்கட்“டின் நகலை கொடுத்து என்னை பாராட்டுவதை பார்த்திருக்கிறேன். (அந்த நேரத்தில் என்னுடைய 32 பற்களும் சந்தோஷத்தில் துள்ளியதை அவர்கள் பார்க்கவில்லை.)

தற்பொழுது நேற்றைய நிகழ்விற்கு வருவோம். நான் பஷீரைப்பற்றிய சில மலையாள நூல்களைத் தேர்ந்தெடுத்து, குறிப்புகளை எடுத்து, பேசிவிடலாம் என்று எதற்கும் தயாராகத்தான் வந்திருந்தேன்.

நிகழ்வில் திரையிட மதிலுகள் கிடைக்காத பதட்டத்தில் வேடியப்பன் இருக்க, உடனடியாக நண்பர்களிடம் தேடி பால்யகாலசகியை திரையிடும் அவசரத்திலும் நிகழ்வு சொன்ன நேரத்தில் நடக்கும் நேரத்தை முறையாக பின்பற்றுவேன் என்று சொல்ல, அதைக் கேட்டு நான் அநாவசியமாக பயந்து பதட்டமடைந்துவிட்டேன். (நானும் பேசவேண்டும் என்ற பொறுப்புணர்ச்சி காரணமாக இது ஒரு இலக்கியக்கூட்டம், சொன்ன நேரத்தில் ஒருபோதும் ஆரம்பிக்காது, முடியாது என்பதை நான் மறந்து விட்டேனோ?)

அதனால் எனக்கு ஒதுக்கப்பட்ட பத்தே நிமிடத்தில் எப்படி குறிப்புகள் எடுத்துவைத்த அனைத்து விஷயங்களையும் பேசுவது என்று முப்பது நிமிடம் யோசித்து, ஒரு சில குறிப்புகளை மட்டும் சொல்லலாம் என்றால் இந்த கிருஷணபிரபு வேறு.. நான் எடுத்து வைத்த குறிப்புகளையெல்லாம் ஒவ்வொன்றாக எடுத்து விரிவாகவே பேச, அதன் பிறகு மணிபாரதி வந்து தன் திறமையான நடிப்பால் மனதை கனக்க வைக்க, பிறகு நான் என்னதான் செய்வது. (இப்படி, பேசுவதற்கு தடுமாறியதன் காரணத்தை கண்டுபிடித்து எனக்கு நானே சமாதானம் செய்வதைத் தவிர).

நல்ல வேளை கே.பி. அடூர் கோபாலகிருஷ்ணன் பற்றிய விஷயத்தை பேசும் போது சிறு தவறை செய்ய அதை திருத்துவது போல நான் பேசி, ஏதோ பேசியதாக கணக்கும் காட்டிவிட்டேன், கே.பி.யை பழிவாங்கவும் செய்து விட்டேன். (ஹிஹி.. )அடுத்தவர்களின் குறையை எடுத்துச் சொல்லும் போது மனதிற்குள் என்ன ஒரு ஆனந்தம், திருப்தி! ஒரு சில நிகழ்வுகளில் சில புதிய பேச்சாளர்கள் சிறு தவறான செய்திகளை சொன்னதும் (அதை யாரும் பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ளாமல் அவர் பேச்சை பாராட்டுவார்கள் என்ற நிஜத்தை மறந்து அல்லது மறுத்து) சில பெரிய புகழ்பெற்ற எழுத்தாளர்கள் அழையாமலே வந்து மேடையேறி அந்த புதுப் பேச்சாளர்களின் குற்றத்தை “நக்கீரன்“ என்ற நினைப்பில் எடுத்துச் சொல்வது ஏன் என்று இப்போதுதான் எனக்குப் புரிகிறது. அதை புரியவைத்த கே.பி.க்கு நன்றி.

அப்படியே தொடர்ந்து பேசலாம் என்று நினைத்தால் கூட வேடியப்பன் அவையில் அமர்ந்த படி என்னை பார்ப்பது பட்டிமன்றத்தில் நடுவர் மணியடிப்பது போலவே தோன்றியது. ஒரு வேளை அதற்காகவே அவர் என்னை அப்படி பார்த்தாரா என்றும் தெரியவில்லை. அதனால் அத்தோடு என் உரையை வெகு சிறிதாக முடித்துக் கொண்டேன். இருப்பினும் மனம் வருந்திக் கொண்டிருந்தது.

பிறகு லக்ஷ்மி சரவணகுமார் பேசி முடித்தார். அந்த நேரத்தில் டீ வர இன்னும் தாமதமாகும் என்று வேடியப்பன் ஒரு அறிவிப்பை வெளியிட்டு, மேலும் சில நிமிடங்கள் யார் வேண்டும் என்றாலும் கலந்துரையாடலாம் என்று அனுமதியளித்தார்.

அது நான் எடுத்து வைத்த குறிப்புகளில் ஒரு சிலவற்றை பேச மீண்டும் ஒரு வாய்ப்பைத் தந்தது. கே.பி.யும் அதற்கு உதவி செய்தார். அதனால் என் மனம் சற்று திருப்தியடைந்தது. உண்மையில் அந்த வாய்ப்பை தந்தது அந்த டீக்கடைக்காரர் தான். அவருக்கு என் மனமார்ந்த நன்றி.

அந்த நன்றியை நேரடியாக சொல்லலாம் என்று டீக்கடைக்கு செல்ல நினைத்தேன். பிறகு அதை வேண்டாம் என்று தவிர்த்தேன். வழக்கமாக இதே அரங்கில் பல இலக்கியக் கூட்டங்களில் சிலருடைய பேச்சை டீக்கடைக்காரராவது குறுக்கே வந்து முடிக்க மாட்டார்களா என்று பலரும் நினைப்பதுண்டு. (நானும்தான்).       

இந்த நிலையில் நான் அந்த டீக்கடைக்காரரை நேரடியாக சென்று பாராட்ட, அவர் அதையே வழக்கமாக்கி விட்டால்? அந்த பயத்தில் நிகழ்வு முடிந்து திரும்பும் பொழுது, தம்பி அகரமுதல்வனுடன் அந்த கடைப்பக்கம் திரும்பி பார்க்காமலேயே வந்து விட்டேன்.

இரவில் நடந்து வரும்போது இதை எழுதவேண்டும் என்று தோன்றியது. அதன் பலன்தான் இந்த குறிப்பு.

ஒரு வேளை நான் மொழி பெயர்ப்பை ஆரம்பிக்க, மேடையில் விரும்பி பேச, தூண்டுதலாக இருந்த பஷீர்தான் என்னை நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு இப்படி எழுதவும் தூண்டுகிறாரோ! 

(பி.கு.- பஷீரைப்பற்றி பேசுவதற்காக எடுத்து வைத்த குறிப்புகளை தட்டச்சு செய்து கொண்டிருக்கிறேன். இங்கே அது நாளை..)

முன்னேற்பாடுகள்..

திரைப்படத் தோழமை தயாரிப்பு திட்டத்தின் கீழ் இரண்டுவிதமான படங்களை எடுக்க முடிவுசெய்துள்ளேன். எந்த அளவுக்கு இந்த திட்டம் மற்றவர்களிடம் போய் சேர்கிறதோ, எந்த அளவுக்கு பொருளாதார ஒத்துழைப்பு- கண்டிப்பாக அன்பளிப்பு அல்ல, முறையான முதலீடு- கிடைக்கிறதோ அந்த அளவுக்கான பட்ஜெட்டில் முதல் படம் தயாராகும்.
அடுத்ததாக முற்றிலும் புதுமுக இயக்குனர்களுக்கும் கலைஞர்களுக்கும் வாய்ப்பு தருவது போல வித்தியாசமான படங்கள் எடுக்கப்படும்.
முதலில் பேரும் பணமும் 'க்யாரண்டியாக' வந்து  இந்த திட்டத்தை வேரூன்ற வைக்க ஒரு படம் எடுக்க வேண்டும். அது காலத்தின் கட்டாயம். அதற்கான ஒரு கதையை தேர்வுசெய்து அதை முன்று விதமான பட்ஜெட்களிலும் மாற்றாக முன்று வித பட்ஜெட்களுக்கு தகுந்தாற்போல முன்று வித்தியாசமான கதைகளையும் தயாராக தேர்ந்து வைத்துள்ளேன். எது முதலில் எடுக்க முடியும் என்ற நிலை வருகிறதோ- கிடைக்கும் நட்சத்திரங்கள், தயாரிப்பாளர்கள், மற்ற கலைஞர்கள் மற்றும் வியாபாரத்திற்கு தகுந்த களம் இவற்றை கருத்தில் கொண்டு- அந்த கதையை, அதற்கு தகுந்த ஒரு பட்ஜெட்டிற்காக மெருகேற்றி தயாரிக்க தயாராக உள்ளேன்.
இதற்கான ஏற்பாடுகளை செய்வதற்குத்தான் இவ்வளவு மாதங்கள் தேவைப்பட்டது. இது பற்றிய சந்தேகங்கள் பல எழுந்து, அதற்கான விடைகளை கண்டுபிடித்து, இதை ஒரு முழுமையான திட்டமாக வெளியே சொல்ல இத்தனை நாட்கள் ஆகிவிட்டது. காரணம் இதனால் யாருக்கும் எந்த ஒரு நஷ்டமும் வரக்குடாது என்ற முனைப்புதான்.
தற்பொழுது ஆரம்பித்து விட்டதால் இனி ஒவ்வொருநாளும் இதை வெற்றிபெறச் செய்வதற்கான பணிகள் மட்டுமே செய்து வருகிறேன்.
நண்பர்கள், சினிமாவை நேசிக்கும் அன்பர்கள் அனைவரும் இந்த செய்தியை திரைப்படத்தில் ஆர்வம் இருக்கும் எல்லோரிடமும் கொண்டுசேர்ப்பதற்கு உதவிசெய்ய வேண்டும் என்று வேண்டிக்கொள்கிறேன்.
இந்த திட்டத்தில் எல்லோரும் இணையவேண்டும் என்பது அல்ல என்னுடைய இலக்கு. முதலில் நான் இப்படி ஒரு திட்டத்தை பின்பற்றி செயல்படுகிறேன் என்பது திரைத்துறை மற்றும் அதைச் சார்ந்த மற்ற துறையினர் அனைவருக்கும் தெரியவேண்டும். அவ்வளவுதான்.
எல்லோரிடமும் நான் இதைப்பற்றி ஒரு முறை நேரடியாக, பொதுவான விஷயங்களை, சுருக்கமாக, பேச வாய்ப்பு கிடைத்தால் போதும். அப்படி பேசியவர்களில் இந்த திட்டத்தின் மீது மேலும் ஆர்வம் கொண்டவர்கள் கேட்டால் மடடுமே அடுத்தகட்டமாக மற்ற விஷயங்களை  விரிவாக சொல்கிறேன். அதற்கு முன் யாருடையா நேரத்தையோ பணத்தையோ நான் வீணடிக்க மாட்டேன்.
அதனால் நண்பர்களே இந்த திட்டம் பற்றி அனைவரிடமும் பேச, திரைத்துறையில் ஆர்வம் இருக்கும் உங்கள் நண்பர்களிடம் என்னைப்பற்றி சொல்லுங்கள். சிறிது நேரம் பேச வாய்ப்பை தாருங்கள்.

ஆரம்பம்..

இன்றைய காலகட்டத்தில் படம் தயாரிப்பதோ இயக்குவதோ பெரிய ஒரு விஷயமாக யாருக்கும் தெரிவதில்லை. அதற்கு சான்றுதான் ஒவ்வொரு வாரமும் குறைந்தது ஆறேழு படங்கள் வெளியாவதும், ஆயிரக்கணக்கான படங்கள் முழுமையாக வெளியிட தயாராக இருந்தும் வெளியிட முடியாமல் இருப்பதும். இதற்கு வேறு பல காரணங்கள் இருந்தாலும் மிக முக்கியாமானது, படங்களை வாங்கி முறையாக வெளியிடுவதற்கு போதுமான டிஸ்ட்ரிப்யூட்டர்கள் இல்லை என்பதுதான்.
தியேட்டர்களை எடுத்து படங்களை நல்ல முறையில் வெளியிடுவதற்கான சக்தி படைத்த வெளியீட்டாளர்கள் வெகு சிலரே. அவர்கள் இங்கு தயாராகும் எல்லா திரைப்படங்களையும் வாங்கி வெளியிடுவதற்கான வாய்ப்பும் இல்லை. அதில் அவர்களுக்கு விருப்பமும் இல்லை.
அப்படியிருக்க நாம் தயாரிக்கும் படங்களை அவர்கள் வாங்க வேண்டுமென்றால் அதற்கு ஒரே வழி அவர்களுக்கு பிடித்ததுபோல பொழுதுபோக்கு அம்சங்களுடன், அல்லது நட்சத்திர அந்தஸ்துடன், அல்லது மிகக் குறைந்த முதலீட்டில் படம் எடுப்பது மட்டும் தான்.
ஒரே நபர் தயாரிப்பாளராக ஒரு படத்திற்கான முழு முதலீட்டையும் செய்வதானாலும் சரி, அல்லது ஒரு சில தயாரிப்பாளர்கள் இணைந்து அந்த பொறுப்பை பகிர்ந்து கொண்டாலும் சரி, அல்லது ஒரு கூட்டு முயற்சியாக பல முதலீட்டாளர்களை ஒருங்கிணைத்து படம் எடுத்தாலும் சரி இந்த விஷயத்தில் மாற்றம் எதுவும் இல்லை.
புதியதாக படம் எடுக்க வருபவர்கள் இதை மனதில் வைத்துக் கொண்டுதான் ஆகவேண்டும் என்பது தான் என்னுடைய கருத்து. முதன் முதலாக ஒரு படத்தை இயக்கும் போது, ஒரு கதையை எடுத்துக்கொண்டு தயாரிப்பாளர்கள் அல்லது நட்சத்திரங்களை பின் தொடர்ந்து வாய்ப்பை பெறுவதுதான் சாதாரணமான பாதை. அந்த வழியாகத்தான் தற்பொழுது நானும் முயற்சி செய்துகொண்டிருக்கிறேன். இருப்பினும் அதற்கு இணையாகவே சற்று 'ரிஸ்க் எடுத்தாலும்' மாற்றுப்பாதையில் பயணிக்கவும் ஆசைப்படுகிறேன். அது எனக்கும் அதைத் தொடர்ந்து இந்த திரைத்துறைக்கும் ஒரு நல்ல வழியை காட்டும் என்று நம்புகிறேன்.
எனது குருநாதர்களில் ஒருவரான மறைந்த திரு ராமநாராயணன் அவர்கள்தான் இந்த விஷயத்தில் எனக்கு என்றுமே வழிகாட்டியாக - இன்றும்-  இருக்கிறார். திரைக்கதை எழுதும்போதே படத்தின் பட்ஜெட்டையும் வியாபாரத்தையும் கணக்கில் கொண்டு அதற்கு தகுந்தாற்போல காட்சிகளை அமைக்க கற்றுத் தந்தவர் அவர்தான்.
அவர் மறைந்த பின்னும் தற்பொழுது நான் இந்த படத்தை திரைப்படத் தோழமை தயாரிப்பாக எடுக்க நினைத்தபோது அதற்கு அவர் சொல்லித்தந்த வழிமுறைகள் தான் என்னை ஊக்கப்படுத்தி வருகிறது. உண்மையில் நான் இந்த திட்டத்தை சில வருடங்களுக்கு முன்பே செயல்படுத்த தயாராக இருந்தேன்.
கூட்டு முயற்சி, க்ரவுட் பண்டிங், என பல முறைகளைப்பற்றி யோசித்தேன். விவாதித்தேன். அதற்குள் என்னுடைய சில நண்பர்கள்  இந்த முறைகளில் படம் எடுக்கும் முயற்சியில் ஈடுபட்டுள்ளதை அறிந்தேன். அவர்களுடைய திட்டத்திற்கும் அனுபவங்களுக்கும் என்னுடைய திட்டத்திற்கும் அனுபவங்களுக்கும் முற்றிலும் வித்தியாசம் இருக்கிறது.. இருப்பினும் ஒரே நேரம் போட்டியிடுவது போன்ற நிலை வரக்ககூடாது என்று சற்று தயங்கினேன். நான் என் திட்டத்தை ஆரம்பிப்பதை சற்று தள்ளிவைத்தேன். இந்த இடைப்பட்ட காலத்தை இந்த திட்டத்திற்கு தகுந்த கதையை தேர்ந்தெடுப்பதற்கும், மற்ற நிறை குறைகளைப்பற்றி யோசித்து ஒரு முடிவுக்கு வருவதற்குமாக பயன்படுத்திக் கொண்டேன்.
திரு ராமநாராயணன் அவர்கள் தான் இந்த நேரத்தில் நான் மனமுடைந்து போகாமல் இருக்க எனக்கு அறிவுரைகள் சொல்லி ஊக்கப்படுத்தினார். இந்த விததியாசமான முயற்சி திரைத்துறைக்கு தேவை என்று அவர் நினைத்தார்.
அவருடைய வழிகாட்டுதலின் பேரில் தான் இந்த படத்தயாரிப்பிற்கான ஏற்பாடுகளை செய்யவும், முறையாக திட்டமிடவும், செயல்படுத்தவும் ஆரம்பித்தேன்.
எதிர்பாராத விதமான விதியின் விளையாட்டால் அவர் இந்த உலகவாழ்கையை விட்டு சென்றுவிட்டதால் நான் சற்று தடுமாறினேன். அவருடைய துணை இல்லாததால் மேலும் கவனமாக செயல் பட வேண்டியதாயிற்று.
இடையில் என்னுடைய நண்பரான திரு ஏ.எம்.ஆர். ரமேஷ் இயக்கத்தில் உருவாகி வரும் 'ஒரு மெல்லிய கோடு' படத்தின் திரைக்கதை அமைப்பிலும் படப்பிடிப்பிலும் கலந்து கொள்ள வேண்டியதாயிற்று. அந்த படத்தில் வசன கர்த்தாவாகவும் இணை இயக்குனராகவும் பணியாற்ற வேண்டியதாயிற்று. அது மேலும் சில மாதங்களை எடுத்துக்கொண்டது.
இருப்பினும் தளராமல், மிகுந்த தன்னம்பிக்கையுடன் எனது குருநாதரின் நல்லாசியுடன் தற்பொழுது நான் இதற்கான வேலைகளை முழுமூச்சுடன் ஆரம்பித்துள்ளேன்.  

கலைப்படம்..?

நான் திரைப்பட இலக்கியச் சங்கமம் நடத்த ஆரம்பித்தபோது எனக்கு முதன் முதலில் வாழ்த்துச் சொல்லி, தானாகவே முன்வந்து சிறப்பு விருந்தினராக இந்த சங்கமத்தை துவங்கிவைத்தவர் திரு பாலுமகேந்திரா அவர்கள்.
தொடர்ந்து இந்த சங்கமத்திற்கு ஆதரவு தந்தும் எனக்கு பல அறிவுரைகள் தந்தும் என்னை வழிநடத்திய அவருக்கு நான் என்றும் கடமைப்பட்டுள்ளேன்.

அவர் என்னிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது இலக்கியத்தைப் பற்றியும் திரைப்படத்தைப் பற்றியும் அவை இரண்டிற்குமான தொடர்பு பற்றியும் அவர் சொன்ன கருத்துக்கள் என்னை மிகவும் யோசிக்க வைத்தது. கமர்சியல் சினிமா, ஆர்ட் சினிமா என்று திரைப்படத்தை இரண்டாக பிரித்து தரம் பார்க்கும் அறிவுஜீவிகளின் மத்தியில் அவற்றிற்கு அவர் தந்த விளக்கம் எனக்கு மிகவும் ஊக்கத்தை தருவதாக இருந்தது.

ஏனென்றால் நானும் இதே எண்ணம் கொண்டவன் தான். அவர் சொன்னபடி, நானும் நினைக்கிற படி திரைப்படத்தில் கலைப்படம் என்றோ வியாபாரப்படம் என்றோ வித்தியாசம் ஒன்றும் இல்லை. இரண்டும் சேர்ந்த கலவைதான் திரைப்படம். வியாபாரத்திற்காக எடுத்தாலும் திரைப்படத்தில் கலை என்பது இல்லாமல் இல்லை. முற்றிலும் கலையாகத்தான் எடு;க்கிறேன் என்று சொல்லி ஒருவர் படம் எடுத்தாலும் அதை தியேட்டரில் வெளியிட்டு மக்களிடம் அதை பார்க்க கட்டணம் வசூலிக்கும் போது அது வியாபாரம் ஆகிவிடுகிறது. வேண்டுமென்றால் ஒவ்வொரு படத்திலும் எதற்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்து அந்த படத்தை எடுத்தார்கள் என்பதின் அடிப்படையில் தங்கள் சௌகரியத்திற்காக அவற்றை இரண்டாக பிரித்து பார்க்கலாம். அவ்வளவுதான்.

'நான் திரைத்துறையில் எதையாவது சாதித்திருக்கிறேன், அல்லது செய்து காட்டியிருக்கிறேன் என்றால் அதற்கு காரணம் இலக்கியத்தில் எனக்கு இருநத ஈடுபாடுதான்” என்று அவர் பலமுறை பலமேடைகளிலேயே சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன். நமது சங்கமத்திலும் அவர் வரும்போதெல்லாம் இதை சொல்லியிருக்கிறார்.

அதை பின்பற்றித்தான் நான் இந்த திட்டத்தை ஆரம்பிக்க முடிவு செய்ததும் கதையை தேர்வு செய்தேன். இது என்னமோ 'தமிழ் சினிமா சரித்திரத்தையே மாற்றி எழுத வைத்துவிடும்' என்று பலரும் சொல்லக்ககூடிய ஒரு படம் ஒன்றும் இல்லை.

ஒரு சாதாரண தமிழ் வியாபார சினிமாவேதான். அதில் என்னால் முடிந்த அளவுக்கு கலைத்தரத்துடன் எடுக்க உள்ளேன். அதன் முதல் இலக்கு எளிமையாக வியாபாரம் ஆகவேண்டும், பெருவாரியான மக்களிடம் போய் சேரவேண்டும் என்பது தான்.

அதனால் முற்றிலுமாக ஒரு கலைப்படமாக எடுத்து ஏதோ ஒரு சில காம்பிளக்ஸ் தியேட்டர்களில் மட்டும் வெளியிட்டு கண்டிப்பாக நஷ்டம் ஏற்படும் என்று தெரிந்தும் எடுக்கப்படும் 'கலைப்படம்' என்ற பெயர் கொண்ட படமாக இருக்காது என்பதையும ஆனால் தரத்தில் எந்த அளவும் குறையிருக்காது என்பதையும் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

அறிமுகம்

தமிழ் திரைப்படத் துறையில் இன்று மிகவும் தேவையாக இருப்பது, அனைவராலும் தேடப்படுவது, ஆனால் காண்பதற்கு அரிதாக இருப்பது 'நல்ல தயாரிப்பாளர்கள் மற்றும் தயாரிப்பு நிறுவனங்கள்” தான்.
முன்னணியில் இருக்கும் தயாரிப்பாளர்களால் திரைத்துறைக்கு தேவையான எண்ணிக்கையில் படங்களை எடுக்க முடிவதில்லை. புதியதாக வரும் தயாரிப்பாளர்களில் 99 சதவீதத்தினரால் நிறைய படங்கள் தயாரிக்க முடியுதே தவிற வெற்றிபெற முடிவதில்லை.
இதற்கு துறைசார்ந்தும் தனிநபர்கள் சார்ந்தும் பல காரணஙகள் இருக்கலாம். அவற்ளைத் தாண்டி தொழில் ரீதியாக தரமான படங்ளை எடுத்து வெற்றிபெற என்ன வழி என்ற கேள்விக்கு கிடைத்த ஒரு பதில்தான் இந்த திரைப்படத் தோழமை தயாரிப்பு.
ஒரு படம் வெற்றிபெற்றால் கலைஞர்கள், தொழில்நுட்ப வல்லுனர்கள், நடிகர்கள் என ஆரம்பித்து ஸ்டுடியோ, தியேட்டர்கள் மற்றும் அவற்றைச் சார்ந்த பலரும் பயன்படுவார்கள். ஒரு படத்தின் வெற்றியால் சிலருக்கு வளம் செழிக்கும். பலருக்கு வாழ்க்கையை நல்லமுறையில் வாழ்வதற்கான வரும். சில புதியவர்களுக்க நல்ல வாய்ப்புகள் கிடைக்கும்.
இப்படி பல வடங்கள் வெற்றிபெற்றால்தான் திரைத்துறையும் அதை சார்ந்திருப்பவர்களும் தொடர்ந்து வளர முடியும். இவற்றிற்கு தேவை நல்ல எழுத்தாளர்களும் கலைஞர்களும் தான். ஆனால் அவர்கள் தங்கள் திறமையை காட்ட அவர்களுக்கு தேவை அதற்கான களத்தை உருவாக்கும் தயாரிப்பாளர்கள் தான்.
தமிழில் ஒரு சில இயக்குநர்களுக்கும் நடிகர்களுக்கும் மரியாதையும் வருமானமும் அளவுக்கு அதிகமாகவே கிடைத்தாலும் பலருக்கும் உழைப்பிற்கேற்ற வருமானமோ மரியாதையோ கிடைப்பதில்லை.
இதில் தமிழ் திரைத்துறைக்கும் மற்ற இந்திய மொழி திரைத்துறைகளுக்கும் பெரிய வித்தியாசம் ஒன்றும் இல்லை.
இந்த நிலை மாற படத்தயாரிப்பு, படைப்பு மற்றும் அவற்றைச் சார்ந்த அனைத்துப பணிகளிலும் ஆக்கப்பூர்வமான ஒரு மாற்றம் தேவைப்படுகிறது. முக்கியமாக தயாரிப்பாளர்களின் மனநிலையிலும் தயாரிப்பு முறைகளிலும் பல மாற்றங்கள் வர வேண்டியிருக்கிறது. அந்த வகையில் சிந்தித்து ஆரம்பிக்கப்படும் ஒரு புதிய முறைதான் இந்த திரைப்படத் தோழமை தயாரிப்பு.
புதியவர்களுக்கு வாய்ப்பு கிடைக்கவும், ஏற்கனவே வாய்ப்பு பெற்றவர்கள் வெற்றிபெறவும், வெற்றிபெற்றவர்கள் தங்கள் வெற்றியை தொடர்ந்து தக்கவைக்கவும் இது ஒரு புதிய பாதையாக இருக்கும்.
திரைப்படம் மீது குறிப்பாக தமிழ் திரைப்படம் மீது பற்று கொண்டவர்கள், திரைத்துறையில் பணியாற்றுபவர்கள், திரைத்துறையில் பணியாற்ற ஆசைப்படுபவர்கள் அனைவரிடமும் இதைப்பற்றி நேரடியாக பேச விரும்புகிறேன். அதற்காக உங்கள் அனைவருடைய உதவியையும் ஒத்துழைப்பையும் வேண்டுகிறேன்.

Film Friendship Production

       After a long break for thinking and rethinking, and preparations for the next step, today I am ready to start the new venture officially.

       Even though a title 'THEEVIDHAI' is registered officially I would like to announce the first film in the name simply as 'FILM FRIENDSHIP PRODUCTION NO: 1' to make this name reach all first.        
      To make this a grand success I need all your support and co-operation. The details of the project will be posted in detail from now onward regularly.

நல்லதொரு ஆரம்பம்

இப்படித்தான் நடக்கவேண்டும் என்று பல மாதங்களுக்கு முன்பே திட்டமிடப்பட்டது. அதற்கான ஆயத்தப்பணிகளும் நடந்து கொண்டுதான் இருந்தது. இருப்பினும் வழக்கம்போலவே தாமதமாகிவிட்டது.

எந்த பாதையில் பயணிக்கவேண்டும், எந்த முறையில் செயல்படவேண்டும் என்பது போன்ற விஷயங்களை மாற்றி மாற்றி யோசித்து யோசித்து காலம் கடத்திவந்தேன்.

அந்த தவறை மேலும் செய்யக்கூடாது என்பதறகாகவே சில கட்டுப்பாடுகளை எனக்கு நானே உருவாக்கி, இதை செய்யாமல் இனி வேறு வழியில்லை என்ற நிலைமைக்குள் என்னை ஆட்படுத்திக்கொண்டேன்.

அதற்கு பலனும் கிடைத்துவிட்டது. தற்பொழுது என்னுடைய முதல் படத்தின் வேலைகள் முறையாகவே ஆரம்பிக்கப்பட்டு விட்டது.

இதற்கான முன்னேற்பாடுகளை, குறிப்பாக திரைக்கதை எழுதும் பணியும் திட்டமிதலும் பல மாதங்களுக்கு முன்பே ஆரம்பித்து நடந்து வருகிறது. ஆனால் எனக்குள் இருந்த பயமும், தயக்குமும் அதன் வேகத்தை கட்டுப்படுத்தி வந்தது.

தற்பொழுதுதான் எனக்குள்ளேயும், எனக்கு மிக அருகில் இருப்பவர்களிடமும் மட்டுமே சொல்லிவந்த இந்த “திரைப்படத் தோழமை தயாரிப்பு“ பற்றி மற்றவர்களிடமும் சொல்ல தயாராகியுள்ளேன். இதுவே ஒரு நல்ல ஆரம்பம் தானே!

இந்த திட்டத்தின் கீழ் தயாரிப்பதற்கான கதையை தேர்வு செய்து, அதற்கு பொருத்தமான தலைப்பாக “தீவிதை“ என்ற புதுச்சொல்லையே உருவாக்கி, அதை முறையாக பதிவு செய்தே ஒன்றரை வருடங்களுக்கு மேல் ஆகிவிட்டது. தொடர்ந்து ஆறுமாதங்களுக்கு ஒரு முறை அதை மறுபதிவு செய்து புதுப்பித்துக்கொண்டு தான் இருக்கிறேன்.

ஆனாலும் இதை வெளிப்படையாக மற்றவர்களிடம் சொல்வதற்கான நேரம் தற்பொழுதுதான் வந்திருக்கிறது.

திரைக்கதை எழுதும் வேலையில் முழுமூச்சாக ஈடுபட்டிருந்ததால் கடந்த சில மாதங்களாக “திரைப்பட இலக்கியச் சங்கமம்“ நடத்துவதை தள்ளிவைத்திருந்தேன்.

படவேலைகளை ஆரம்பித்திருக்கும் இந்த சந்தோஷமான நேரத்தில் ஏற்கனவே நடத்திவந்த இந்த சங்கமத்தினை அடுத்த கட்டத்திற்கு கொண்டுசெல்ல முடிவு செய்துள்ளேன்.

கடந்த மூன்று வருடங்களாக நமது சங்கமத்தில் பல விதமான கூட்டங்களை நடத்தி வந்துள்ளேன். ஒரு தலைப்பில் பேசுவது, தலைப்பே இல்லாமல் உரையாடுவது, ஒரு கலைஞரின் படைப்புகள் பற்றி விவாதிப்பது போன்று பல விதமாக.

தற்பொழுது அதன் வளர்ச்சியாக புதியதாக வெளிவந்த படங்களைப்பற்றி விவாதிக்க முடிவுசெய்துள்ளேன். இதை வழக்கமான பாராட்டுவிழாவாக இல்லாமல் அதேபோல குறைகளை மட்டும் சொல்லும் விமர்சனக் கூட்டமாகவும் இல்லாமல் அனைவருக்கும் பயன் தரும் ஒரு கூட்டமாக நடத்த நினைக்கிறேன்.

“திரைப்பட இலக்கியச் சங்கமத்தின்“ லட்சியத்தை இது நிறைவேற்றும் என்று நம்புகிறேன்.

இந்த முயற்சியில் ஆரம்பமாக ஒரு புதிய படத்தை தேர்வு செய்து அதைப்பற்றி விவாதிக்க முடிவு செய்துள்ளேன். அது எந்த படம், எங்கே நடக்கிறது, எப்போது என்பது பற்றிய அறிவிப்புகள் விரைவில்..